สำนักข่าวต่างประเทศ รายงานว่า มีชายผู้ตั้งโพสต์คนหนึ่งเกี่ยวกับชีวิตว่าควรทำอย่างไรดี ก่อนอื่นขอเล่าประวัติของผมให้ฟังก่อนนะครับ ผมลาออกจากงานเมื่ออายุได้26ปี เพื่อนๆบอกว่าผมโง่มาก หลังจากนั้นผมก็มาทำธุรกิจส่วนตัวเกี่ยวกับร้านตัดเย็บ “ชุดสูท” ผมต้องทำงานอย่างหนัก ก่อนอื่นก็ไปเปิดท้ายตามตลาดนัด จากนั้นก็เริ่มขยับมาเป็นมีหน้าร้าน ธุรกิจของผมดีขึ้นเรื่อยจนกลายเป็นโรงงานผลิตชุดสูทส่งออกต่างประเทศ ตลอดระยะที่ทำธุรกิจผมทุ่มเทกับงานมาก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าจะมีวันนี้


เผลอแป๊บเดียว ผมก็อายุ 39 ปีแล้ว พ่อแม่ญาติพี่น้องต่างรบเร้าให้ผมรีบแต่งงานได้แล้ว โดยหาสาวๆมาให้ผมนัดเดทด้วยมากมาก แต่ทุกครั้งที่ออกเดท ฝ่ายหญิงจะชอบถามเสมอว่า ผมมีเงินฝากเท่าไหร่ ทำงานอะไร และ    สามารถให้เงินค่าสินสอดได้เท่าไหร่? ผมรู้สึกอึดอัดมากที่ต้องมาตอบคำถามแบบนั้น จึงไม่ประสบผลสำเร็จ


(เป็นเพียงภาพประกอบเนื้อหาเท่านั้น)

ผมของผมนะเหรอ! แนะนำผู้หญิงคนหนึ่งอายุ 23 ปี เพิ่งเรียนจบพยาบาล รูปร่างหน้าตาดีมาก เป็นที่ถูกอกถูกใจของแม่ ตอนนั้นผมเริ่มเบื่อที่จะไปออกเดทกับสาวๆแล้ว ผมจึงบอกแม่ว่า “แม่ครับผมอายุย่างเข้า 40 แล้ว ทำไปหาผู้หญิงอายุน้อยมาให้ผมละ มันไม่เหมาะเลยนะ”

สุดท้ายเราออกเดทกัน เธอหน้าตาดีมาก หุ่นก็ดี จนผมอึ้งไปสักพัก ใจเริ่มสั่น เราสองคนคุยกันนานมาก เธอเป็นคนพูดน้อยและดูไม่ได้หวังเรื่องเงินเลย ก่อนจากกันเราทั้งสองแลกเบอร์โทรกันและกันด้วย จากนั้นไม่นานผมก็จีบเธอและเป็นแฟนกันในที่สุด เราคบกัน2เดือน ก็คุยเรื่องแต่งงาน ว่าไปแล้วมันเร็วมาก

ผมรู้สึกว่าโชคดีมากๆ อายุจะ40แล้วยังสามารถแต่งงานกับสาวอายุน้อยกว่า ที่สำคัญน่าตาดีมาก ตอนนอนมีภรรยาข้างกายที่หน้าตาดี ดูแล้วมีความสุขในใจอย่างบอกไม่ถูก และคิดว่าตนเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก


หลังแต่งงาน เธอเรียบร้อยเชื่อฟัง แต่ทุกครั้งที่จะ “มีอะไรกัน”เธอจะพยายามบายเบี่ยงตลอด ทุกคืนผมต้องเป็นคนเล้าโลม จนเธอยอมในที่สุด ผมไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะนี่อาจเป็นนิสัยส่วนตัวของเธอก็เป็นได้  หลายครั้งผมสังเกตเห็นว่าเธอจะแอบทำอะไรลับๆล่อๆหลังจากที่ “มีอะไรกับผม”ทุกครั้ง จนผมอดสงสัยไม่ได้ จึงแอบเอายาไปถามที่ร้านขายยา เภสัชบอกกับผมว่า นี้เป็น “ยาคุมกำเนิด” เท่านั้นแหละผมจึงรีบกลับบ้านเพื่อไปถามความจริงจากเธอว่าเกิดอะไรขึ้น “คุณรู้ไหมว่าแม่ผม อยากอุ้มหลานมากแค่ไหน ทำไมจึงไม่อยากมีลูกละ?” แต่ไม่พูดอะไรได้แต่เงียบ…..

ผมคิดในใจว่าเธอคงอาจไม่พร้อม จึงไม่ได้ติดใจเอาความและไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่ผม

แต่แล้ววันหนึ่งขณะที่เธออาบน้ำ มีเสียงข้อความในมือถือของเธอดังขึ้น มือถือของเธอจะวางคว่ำไว้ตลอด ผมจึงพลิกมือถือขึ้นมาดู เนื้อหาบทสนทนาแบบนี้ว่า “คุณรอฉันอีกหน่อยได้ไหม? เพราะคุณไม่ให้เงินค่ายารักษาพ่อ  ฉันก็ไม่แต่งงานกับตาแก่นี้หรอก แม่ฉันบอกเสมอว่า เกิดมาหน้าตาดีไม่มีประโยชน์อะไรเลย พ่อป่วยขนาดนี้ ก็หาเงินค่ารักษาไม่ได้เลย รอฉันพ่อหายดีก่อนและเมื่อได้เงินมากพอจากตาแก่นี้ แล้วฉันก็จะหย่าเพื่อไปแต่งงานกับคุณนะคะ เราจะได้มีเงินซื้อบ้านสร้างเรือนหอของเราด้วยกันนะ”

ผมตัวชาไปหมด เจ็บใจมาก เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมตบหน้าเธอแรงๆ 1ที ตะโกนอย่างแรงว่า “ผู้หญิงเลว ฉันรักเธอด้วยความจริงใจ แต่เธอทำไมกลับทำแบบนี้กับฉันได้ นี้คือการหลอกแต่งงานรู้ไหม เราหย่ากันดีกว่า ! และอย่าหวังว่าจะได้เงินจากฉันแม้แต่บาทเดียว และเงินค่าสินสอดฉันก็จะเอาคืนจากเธอด้วย”


ภรรยาสาวของผมนั่งคุกเข่าลง อ้อนวอนให้ผมอย่าหย่ากับเธอ “พ่อฉันป่วย จึงจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนหนึ่งเพื่อเป็นค่ารักษา และแฟนเก่าก็มาตามตอแยฉันตลอดเวลา ถ้าไม่พูดแบบนี้เขาก็จะไม่เลิกรังควานฉันแน่ ฉันไม่ขอให้คุณอภัยให้ฉัน แต่ขอร้องอย่าหย่าเลยนะคะ อย่าจากฉันไปอีกคน” ผมไม่รู้ว่าจะเชื่อเธอดีไหม? ผมสบสนไปหมด จึงได้โพสต์เรื่องราวนี้หวังจะได้คำแนะนำจากเพื่อนๆชาวเน็ต

หวังว่าทั้งสองคนจะมีทางออกที่ดีที่สุด!

From: http://kinorza.com/